Om de start van mijn nieuwe onderneming te markeren, maakte ik een geboortekaartje. Op voorhand bied ik mijn excuses aan voor het suffige gedichtje op de kaart. In Nederland is zo’n gedichtje welhaast een must geworden en wie ben ik om die traditie te doorbreken? Maar de geboorte is een feit. Op deze site zal ik af en toe een blog schrijven over de situaties die ik tegenkom in het werk. Ook geef ik juist een stukje reflectie op een onderwerp dat mijzelf ook raakt.

Ik houd van mensen en hun verhalen. De Belgische psychiater Dirk de Wachter schrijft in een van zijn boeken dat we verhalen zijn. We ontlenen onze identiteit er zelfs aan. De mensen die ik spreek hebben vaak een verhaal dat intens, pijnlijk en emotioneel is. Ze lijden eraan. Ik krijg vaak de vraag of ik daar niet zelf last van krijg. ‘Lig je er niet wakker van?’ Gelukkig kan ik tijdens een gesprek dichtbij iemand blijven, maar na een gesprek het ook parkeren. Het moet ook wel. Als ik de levensverhalen van de ander continu op mijn schouders zou dragen, zou ik zelf hulp nodig hebben. Daarbij is het niet alleen maar ellende. Vaak is er ook een keerpunt in de gesprekken. Iemand neemt een besluit. Het levensverhaal krijgt een andere wending en er vindt een beweging plaats een andere kant op. Richting een betere toekomst, een goede gezondheid, meer rust. Daarvan getuige zijn vind ik het mooiste aan mijn vak.

Het is een absoluut voorrecht om dat proces te monitoren in het werk dat ik doe. Ik hoop er regelmatig iets van te vertellen, waarbij ik het dermate algemeen zal houden dat het niet aan personen of bedrijven gelinkt kan worden. Het zijn universele thema’s waar we mee hebben te dealen. Niks menselijks is ons vreemd. Wordt vervolgd.