Zie je me zitten? Zo zat ik erbij aan het begin van de Coronacrisis. In die eerste fase, toen ik nog dacht in een slechte film beland te zijn. Mijn vrouw werkte op zolder (op een ergonomisch verantwoorde bureaustoel), de kinderen maakten hun schoolwerk beneden aan de eettafel en ik… Ik zat aan het enige overgebleven bureau in ons huis, op een hard kunststof roze bureaustoel in de kamer van mijn dochter. Als echtgenoot en vader moet je soms offers brengen. Het druk roze behang deed na twee uur werken al pijn aan mijn ogen en alle snuisterijen, waarmee haar bureau opgevuld is (en die het stoffen van haar kamer tot een hels karwei maken), leiden mij af tijdens de gesprekken. Na twee dagen thuiswerken had ik al behoefte aan een dagelijkse nekmassage. Nu ik dit schrijf is het warm in huis, maar toen was het koud. IJskoud wel te verstaan. Haar kamer was niet warm te krijgen. Waarschijnlijk omdat de kinderen beneden zo hard aan hun schoolopdrachten werkten dat de thermostaat uitsloeg. De noordenwind maakte het er niet beter op. Ook was het in een tijd dat videobellen nog verboden was, omdat het niet veilig genoeg bleek. Ik moest alle non-verbale communicatie via mijn gehoor interpreteren en dat is een stuk vermoeiender dan wanneer je ook andere zintuigen tot je beschikking hebt. 

Maar gelukkig is het nu weer voorbij. De kinderen zijn weer naar school, mijn vrouw gaat af en toe naar kantoor, waardoor ik weer ergonomisch verantwoord kan doen. Maar daarmee zijn we er nog niet. Ik mis de mensen die ik begeleid. Telefonisch begeleiden of met videobellen (wat inmiddels veilig kan) is toch anders. Ik hoor om mij heen vele mensen zeggen dat ze in de toekomst meer thuis zullen gaan werken en ik denk dat ik dat ook zal doen, maar het zal voor mij nooit de interactie vervangen die je hebt als iemand live tegenover je zit. Je moet bij wijze van spreken iemand kunnen ruiken. De Belgische Psychiater Dirk de Wachter zei onlangs over de Coronacrisis: ‘We moeten het directe fysieke contact vermijden door op afstand te blijven. Heel veel mensen hebben daar moeite mee. Er is behoefte om te ontmoeten en elkaar aan te raken, niet alleen op een scherm. Bij de meesten is direct contact zo nodig als eten en drinken.’ (www.bedrock.nl, 3juni 2020)

Deze tijd heeft mij weer eens aan het denken gezet over wat nu werkt in het begeleiden en coachen van mensen. Er is veel onderzoek naar gedaan. Is het de methodiek? Of de relatie met je cliënt? Of zit het misschien allemaal al in de persoon zelf en is het stellen van een goede vraag afdoende? Misschien van al het bovenstaande wat? Ik ben gewend aan het einde van ieder traject te vragen wat heeft gewerkt. Wat was het dat jou verder heeft geholpen? Een tijdje geleden stelde ik deze vraag aan een man. Let wel, ik had alles uit de kast gehaald tijdens dit traject. Oplossingsgericht werken, elementen van de cognitieve gedragstherapie, een vleugje transactionele analyse en een schepje EFT. ‘Wat heeft nu gewerkt voor jou?’ vroeg ik. De man dacht goed na, haalde toen zijn schouders op en zei: ‘Gewoon, dat ik m’n verhaal even kwijt kon.’ Zo raak. Soms is aanwezig zijn al genoeg voor iemand om de weg naar boven te vinden. Gewoon er zijn… Ik hoop dat ik er snel weer ben.