Daar zitten we weer. Enkele weken heb ik mogen proeven aan het oude leven, het face to face begeleiden van mensen, maar nu zit ik weer thuis achter mijn scherm. Het voelt anders dan in het voorjaar. Was er bij de start van de eerste lockdown nog sprake van een ‘honeymoon’-gevoel (iedere avond met mijn gezin voetballen na het eten,  genieten van de natuur die in een zonnige lente opbloeide, het schoolwerk van de kinderen van dichtbij meemaken en onderdeel  zijn van een volk met een missie: flatten the curve), dan lijken we nu in een andere wereld beland te zijn. Ik zie ineens mensen, die ik ken als aardig en sociaal, elkaar in de haren vliegen op social media. Er klinken luide oproepen tot een hardere of helemaal geen lockdown. Doen de maatregelen niet meer kwaad dan goed is de centrale vraag. Politici in wie aanvankelijk het vertrouwen groeide, worden nu geteisterd door terreur van mensen die een andere zienswijze hebben. En waar blijven de spandoeken voor ons zorgpersoneel in deze tweede lockdown? In het voorjaar werden onze steunbetuigingen bij de ingangen van ziekenhuizen en andere zorginstellingen gehangen, maar nu is het kaal, of wappert er nog een verbleekt spandoek van afgelopen maart. Wat is er in hemelsnaam veranderd?

 Donker

In alles lijkt het donkerder te worden. Zelfs de natuur doet mee. Bomen worden kaal, het weerbeeld kleurt grijs, de dagen worden korter. En in dit alles zie ik de mens, die ik noodgedwongen via MS Teams ontmoet (als we van daadwerkelijk ontmoeten kunnen spreken). Sommigen gaat het goed, maar ik ontmoet ook mensen die lijden aan Corona, zonder zelf besmet te zijn geweest. Maatregelen die ons moeten beschermen, raken tegelijk de ziel van ons bestaan. Dat zag ik ook bij mijn moeder. Zij werd opgenomen in een verpleeghuis gedurende de eerste lockdown. Meteen mocht ze in quarantaine, kon geen bezoek ontvangen en zat daar ineens alleen in een vreemde kamer. Haar dagbesteding was enkele weken ervoor al weggevallen. Ik heb met eigen ogen gezien wat dit doet met iemand die het mentaal al zwaar heeft. Om mij heen kijkend zie ik hetzelfde beeld, misschien in wat lichtere vorm dan bij mijn moeder. Ik ga hier geen pleidooi voeren voor hardere of zachtere maatregelen. Het moet misschien beide tegelijk gebeuren en dat gaat ‘m niet worden.

 Corona-moeheid

Mensen raken uitgeput van het vele beeldbellen, van de ingeperkte sociale en sportieve activiteiten, het leven met afstand van elkaar, het gebrek aan aanraking, het gemis van een stip op de horizon. Corona-moeheid. Is het deze vermoeidheid die een polarisatie in de kaart speelt tijdens deze tweede lockdown? Is het een gebrek aan perspectief dat ons zo rusteloos maakt? We weten immers niet wanneer dit achter de rug is. Misschien wordt het dit najaar weer normaal of volgend voorjaar of eind volgend jaar of moeten we ons opmaken voor een totaal nieuwe realiteit met nieuwe omgangsvormen. Wie zal het zeggen?

 Licht geven

Ik zou graag iets geven van perspectief, maar eerlijk gezegd heb ik zelf geen idee hoe lang dit nog gaat duren. Van virologie heb ik geen kaas gegeten. Er rest mij niets anders dan het blijven begeleiden van mensen in de hoop daarin iets goeds en iets van licht mee te geven in deze donkere tijd. De kracht in zo’n crisis ligt voor mij in de oprechte interesse in de ander. Ook als deze misschien een voor mij afwijkende opvatting heeft over het beleid. Waar maakt de ander zich zorgen over? Waar verlangt hij ten diepste naar en hoe houdt hij het vol? In The Lord of the Rings, het einde van de The Two Towers, zit een scéne die de laatste tijd door mijn gedachten schiet. Daar waar Frodo de vernietiging van de ring dreigt op te geven, omdat de last te zwaar is om te dragen. Op dat moment van bijna instorten vraagt hij aan zijn metgezel Sam: ‘What are we holding on to, Sam?’ waarop Sam antwoordt: ‘That there’s some good in this world, Mr. Frodo. And it’s worth fighting for.’

(Photo by Anthony Tran on Unsplash)