Ja, ik weet het, dit boek kwam al in 2018 uit in Nederland en de kans is aanwezig dat je het al gelezen hebt. Deze zomer pakte ik De Keuze van Edith Eva Eger uit de boekenkast om het vervolgens te verslinden. Ik heb meerdere boeken gelezen van psychologen die ons de kracht van gedachten en hoop voorkauwen, maar om het te horen van een overlevende van Auschwitz is andere koek. Geen snelle praatjes met een happy end (je zult de rest van je leven gelukkig zijn als je dit en dat doet), maar een weerbarstige realiteit. Inderdaad, Edit Eva Eger heeft met haar overtuigingen (‘als ik vandaag overleef, zal ik morgen vrij zijn’) en hoop (‘Ik zal je ogen nooit vergeten’, zei Erik tegen me. ‘Ik zal je handen nooit vergeten.’ Voor meer dan een jaar heb ik me vastgehouden aan deze woorden, alsof het een landkaart was die me naar de vrijheid kon leiden) de verschrikkingen van een concentratiekamp overleefd en een indrukwekkende carrière als klinisch psycholoog opgebouwd. Hierin heeft ze talloze mensen met trauma’s geholpen. Maar haar eigen trauma vlamt op tot op de dag van vandaag. Alsof het schip van haar leven plotseling in noodweer komt en ze zich moet vasthouden om niet overboord te slaan. Telkens doorstaat ze het weer en zoekt ze naar wegen om haar leven met vreugde en voldoening te leven. Die twee kanten maken haar zo geloofwaardig als mens en schrijver. Een van de mooiste uitspraken vond ik: ‘Vergeven is rouwen – om wat er is gebeurd, om wat er niet is gebeurd – en de hoop op een ander verleden opgeven. Het leven accepteren zoals het was en zoals het is.’ Alhoewel ik nog nooit iemand heb gesproken met zo’n traumatische jeugd als Edith Eva Eger, hebben we allemaal onze wonden, die nog altijd invloed uitoefenen op onze gedachten, gevoelens en gedrag. Edith Eva Eger spreekt woorden van bevrijding en wijst een weg hoe we hiermee kunnen leven. Kortom, lees of herlees!