Vandaag zit politicus Kees van der Staaij precies 25 jaar in de Tweede Kamer. Een opmerkelijke prestatie als je nagaat hoe intensief het kamerwerk is. Afgelopen jaren zijn er meerdere politici in het nieuws gekomen die hun politieke carrière beëindigden, omdat ze meer tijd met hun gezin wilde doorbrengen en verlangden naar meer balans in hun leven. Die behoefte lijkt Kees van der Staaij niet te hebben. Zijn voorganger Bas van der Vlies evenmin, die hield het maar liefst 29 jaar (!) vol. Je zou haast denken dat het iets met de SGP te maken heeft. Onlangs werd Kees van der Staaij in Podcast De stemming geïnterviewd door Xander van der Wulp en Joost Vullings. Die ene belangrijke vraag werd ook gesteld: ‘hoe houdt u het toch zo lang vol?’ Het kostte hem weinig moeite wat zaken op te noemen, zoals een trouwe toegewijde achterban waardoor hij minder voor het moment hoeft te gaan om peilingen te beïnvloeden. Ook gaf hij eerder in het interview al aan een goed boek te prefereren boven Twitter. Het eerste en belangrijkste dat hij noemde was de rustdag. Eén dag in de week niet met politiek hoeven bezig zijn. Dat is de sleutel om het vol te houden.

Een beklemmende dag
Het is voor velen al bijna niet meer voor te stellen dat de zondag ooit een dag was waarop alles zo’n beetje dicht zat. Helaas heeft de zondagsrust vooral een negatieve connotatie gekregen. Een beklemmende dag waarop je niets mag.  Ik hoorde van mijn ouders de verhalen dat ze op zondag vaak binnen moesten zitten, ook al was het meer dan 30 graden buiten en dat ze alleen het huis uit gingen voor de twee kerkdiensten. Het was een dag waarvan je hoopte dat die snel weer voorbij was zodat je weer kon leven. Het juk van deze vaste rustdag is echter al wat jaartjes van ons afgeworpen en nu kunnen we naar hartenlust zeven dagen per week 24/7 doorleven. Ik heb misschien makkelijk praten, omdat ik niet hoef te werken in de weekenden. Voor kleine ondernemers, denk aan eigenaren van een kledingwinkel, kan het echter een hard gelag zijn als ze eigenlijk zeven dagen per week open moeten om te blijven opboksen tegen grotere bedrijven die voldoende personeel hebben. Is het wel zo gelukkig dat we deze vaste rustdag kwijt zijn? 

Ik herinner me dat Prof. Dr. Willem van Rhenen van Business University Nyenrode ter verdediging van zijn proefschrift ‘From stress to engagement’ ook een stelling had over de rustdag. Zou het in ere herstellen van de rustdag niet het burn-out cijfer laten dalen, of iets in die geest. Een vaste rustdag waarbij het drukke haastige leven min of meer wordt stilgelegd wordt in deze tijd vooral als heel betuttelend gezien. Je bepaalt immers zelf toch wanneer je gaat shoppen of werken. Maar het holt ons ook uit. Wat zijn onze ankers nog in de hectiek en de hoeveelheid van informatie die dagelijks of liever gezegd ieder uur van de dag op ons afstormen. Is zo’n rustdag dan niet een zegen?

Elke week een feestdag
Een paar jaar terug was ik in Israël waar de rustdag (sjabbat) nog landelijk wordt nageleefd. Zelfs de vliegtuigen van El Al blijven tijdens deze dag aan de grond staan. De sjabbat begint in Israël op vrijdagavond en duurt tot zaterdagavond. Ik had een beklemmend tafereel verwacht, Joodse mensen die in hun huis wachtten tot deze verplichte oude wet van Mozes was nageleefd. Niets was minder waar. Op het moment dat de sjabbat startte klonk er door de straat van het hotel waar ik verbleef ineens muziek. Een soort volkslied. Het was een opgewekt startschot van 24 uur rusten en vieren. Mensen hadden eerder die dag al bloemen gehaald om hun huis mooi te maken en lekker eten gekookt. Families kwamen bij elkaar om samen deze rustdag te beleven. Sommige traditionele Joden zag ik haastig naar de synagoge lopen, zij kwamen wat minder ontspannen over. Het was een feestdag, maar dan een die iedere week terugkeert. Even kon je niet zoveel en mocht je uitrusten en genieten van het goede. Zoals het begon eindigde het ook, zaterdagavond kwam het openbare leven ineens weer op gang. 

Zou het zo niet bedoeld zijn en hebben we met het verlies van de zondagsrust niet het kind met het badwater weggegooid? Kees van der Staaij noemt het een van de redenen waarom hij er nog fris bij zit na 25 jaar Tweede Kamer. Soms kan een vaste structuur met een verplichte afbakening juist helpen om wat meer toe te geven aan de rust die je nodig hebt, maar of het nog zal terugkeren? Ik betwijfel het. Misschien dat de waarde van deze oude instructie door een toekomstige generatie nieuw leven wordt ingeblazen en we het met z’n allen wat beter volhouden.

Lees verder