We gaan er allemaal aan.

Dat is tenminste het beeld dat ik krijg als ik het nieuws afgelopen weken tot mij neem. De wereld staat op meerdere plekken in de fik en we moeten ons zelfs voorbereiden op een oorlog, volgens een hoge NAVO-chef. Oekraïne, het Midden-Oosten, de toekomst van de NAVO; Oud-commandanten en andere duiders zijn weinig optimistisch deze dagen. Hoe zal het onze kinderen vergaan? Gaan ze misschien echt een oorlog meemaken? Het is iets wat ik tot voor een jaar terug voor onmogelijk hield, maar nu lijkt het ineens een reëel scenario.

In deze wereld, die steeds meer in duisternis gehuld lijkt te raken, zag ik onlangs een lichtpuntje. Het was begin januari en ik was met mijn gezin een paar dagen in Parijs. In een overvolle metro was ik getuige van iets dat ik al honderden keren gezien heb. Echter, het kwam nu ineens binnen: een jonge Fransman gaf zijn zitplaats op voor een oudere allochtone vrouw. Hij deed het niet met veel gebaar of drama, maar eerder alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het leek alsof een lichtstraal uit de hemel op dit tafereel viel. Waarom weet ik niet, maar het ontroerde me. Wat de jongen deed was een gebaar op microniveau, iets wat op geopolitiek vlak weinig zal uithalen. Ook zal hij het nieuws er niet mee halen en toch putte ik er hoop uit.

De polarisatie in onze wereld zie ik met name op macro- en mesoniveau. Denk aan wereldleiders en politici die elkaar bestrijden of bijvoorbeeld de ongezouten meningen op social media. Maar kijk je in de metro of gewoon in de straat waar ik woon of op mijn werk, dan is er nog genoeg liefde te vinden. Misschien heb ik het wel getroffen en heb jij een andere beleving, maar in mijn kleine wereld worden mensen niet door elkaar verscheurd. Er is nog steeds oprechte aandacht.

Een tijdje terug begeleidde ik een student met examenvrees. Ze moest per se slagen, want ze wilde dat haar vader, die ernstig ziek was, haar diplomering zou meemaken. Wat als het ze het niet zou redden en hij dit voor haar belangrijke moment niet kon meemaken? Samen maakten we een plan hoe ze haar examen zou aanvliegen. Een paar weken later ontving ik per mail een foto van haarzelf naast haar vader. Samen hielden ze haar diploma vast. Ons plan was niet groots, maar had wel een groots effect op haar leven. We beseffen vaak niet hoe datgene wat we doen, hoe klein ook, kan uitwerken bij de ander. Zo mogen we zoeken in het leven van onze naasten hoe we waarde kunnen toevoegen.

Ik kan de polarisatie niet ongedaan maken, maar wel mijn zitplaats opgeven voor iemand die het nodig heeft. Voor wie houd jij komend weekend de deur open? Wie weet komen deze kleine toevoegingen van waarde nog eens terecht op meso- en macroniveau en redden we een wereld.

Lees verder